چرخه زندگی موش بسیار کند و زمان بر است.
تکوین جنینی یا دوره ی بارداری،در یک دوره ی سه هفته ای رخ می دهد و موش های نوزاد تا ۵-۶ هفته ی دیگر پس از این به بلوغ نمی رسند.بنابراین چرخه ی زندگی موثر در موش ۸-۹ هفته است.اما موش به دلیل جایگاه بالای خود در درخت تکامل از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
موش موجودی پستاندار است ،بنابراین به انسان ارتباط دارد.تخم ها در موش کوچک است و دست ورزی آنها دشوار است.همانند سلول های تخم در انسان،این سلول ها تنها ۱۰۰ میکرون قطر دارند.اندازه ی کوچک آنها مانع از انجام آزمایش های پیوند می شود،در حالی که این آزمایش ها در ماهی زبرا و قورباغه صورت می گیرد.اما روش های ریز تزریقی(میکرو اینجکشن)برای وارد کردن DND نوترکیب به رده های سلولی موش ایجاد شده اند.
تقسیم های ابتدایی در جنین اولیه ی موش بسیار کند است و با میانگین فراوانی یکی در هر ۱۲-۲۴ ساعت رخ می دهد.نخستین تغییر شکل آشکار در مرحله ی ۱۶ سلولی مشاهده می شود که نام این مرحله مورولا است.سلول های قرار گرفته در بخش های خارجی بافت هایی را تشکیل می دهند که ارتباطی با جنین ندارند اما به جفت تکویتن می یابند.سلول های قرار گرفته در بخش های داخلی توده ی سلولی داخلی یا ICM را به وجود می آورد.در مرحله ی ۶۴ سلولی تنها ۱۳ سلول ICM وجود دارند اما همین سلول ها هستند که تمام بافت های موش بالغ را ایجاد می کنند.ICM منبع اولیه ی سلول های بنیادی جنینی است.
این سلول ها را می توان کشت داد و برای تشکیل هر نوع سلول بالغی القا کرد.القا به وسیله ی فاکتورهای رشد مناسب انجام می شود.سلول های بنیادی انسانی موضوع بحث های اجتماعی فراوانی شده است اما برای فراهم کردن منبع تجدید شدنی ارز بافت ها امیدهایی را به وجود آورده است.از این بافت ها می توان برای جایگزینی سلول های آسیب دیده در بیماری های تحلیل برنده ی متنوعی مانند دیابت و آلزایمر بهره برد.
